th-TH http://gently.storythai.com http://vincentarale@hotmail.com http://gently.storythai.com/200712/entry-12

 

 

ต้นไม้ฤดูหนาว มันผลัดใบ ใบน้อย ใบใหญ่ ร่วงหล่น เหลือเพียง กิ่ง ก้าน และลำต้น

แต่ยังคงมีชีวิต รอเวลาผ่านไป จึงสดใสดังเดิม

จิตใจคน ลืมเรื่องทุกข์ มาก น้อยไปได้

คิดว่าใจสงบสุขแล้ว แต่ยังคง มีรอยแผลฝังอยู่

รอเพียง เวลา ที่จะเจอคนดีๆ ร่วมสร้างความทรงจำ ร่วมกัน


ตราบใดที่ยังคง ซึ่งความทรงจำ เท่ากับ ยังหายใจ

 

 

]]> Sat, 10 May 2008 04:03:52 +0700 /entry-12 http://gently.storythai.com/200710/entry-11 แน่นอน หละคนอื่นที่แย่กว่าเรามีอีกมากมาย แต่เขาไม่เห็นจะมาต่อว่า โชคชะตา หรือใครๆเลยเราไม่ได้เป็นคนที่โชคร้ายที่สุดหรอก

การที่คนๆนึงหัวเราะร่าเริงได้ทั้งวันนั้น ไม่ได้หมายความว่าในใจเขามีความสุขชีวิตเขาไม่เคยทุกข์อะไร หรือเราไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องราวต่างๆเลย แต่บางทีเขาอาจจะผ่านอะไรมากเห็นเราทำหน้าบูดบึ้งหละ จริงไหม เพียงแค่เรายิ้ม คนที่เห็นเรายิ้มเขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย แต่ถ้าเราอยากร้องไห้ ก็ร้องไปเถอะไปหาที่เงียบๆร้องซะ หรืออยากจะระบายที่ไหนก็ได้ ร้องไห้มันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก ผู้ชาย ผู้หญิง ก็คนเหมือนกัน การร้องไห้นี่แหละ คือการระบายความเครียด ความเศร้าได้ดีที่สุดเลย

ผมขอตัวก่อนละ บ๊ายบายครับ
ท๊อป

นานๆจะเอารูปตัวเองลงไดอารี่ซะที 555 มันต้องยิ้มงี้โว้ยย 55 ]]> Mon, 01 Oct 2007 03:40:08 +0700 /entry-11 http://gently.storythai.com/200608/entry-10
ภายในจิตใจและความรู้สึกของเราไปอีกนานเท่านาน คอยช่วยเป็นกำลังใจเวลาเราเหงา ความรู้สึกนั้นคอยเป็นเพื่อนและจุด

ความหวังให้กับผมและอีกหลายๆคน มาคิดอนไปแล้ว แต่เมื่อเรา

รู้สึกถึงมันทีไรมันก็เหมือนเพิ่งจะผ่านพ้นจากเราไปไม่นานนี้เอง น้ำตาที่หลั่งรินออกมาท่ามกลางความสุขจากความรู้สึกอัน

ประทับใจจะเป็นสัญญาไว้ตลอดกาลว่า ความรู้สึกดีๆของพวกเราเหล่านั้นจะหวนมาให้เรารู้สึกดีอยู่ตลอดไป






แด่ จากเพื่อน
]]> Thu, 10 Aug 2006 00:47:36 +0700 /entry-10 http://gently.storythai.com/200608/entry-9 รู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงต้องมีความทุกข์ด้วย ความทุกข์มีไว้เพื่อเพิ่มพลังให้กับชีวิต ความทุกข์คือแรงผลักดันให้

เราทำในสิ่งๆหนึ่งที่จะนำทางเราสู่ความสุขได้ ผมไม่รู้ว่าอะไรมาก่อนมาหลังแต่ผมรู้ว่า ทุกวันนี้ผมมีความสุขได้เสมอเพราะว่า

ถ้าเรายอมรับในสิ่งที่เราเป็นอยู่ได้และคิดว่ายังมีอีกหลายคนที่ทุกข์กว่าเราเราก็จะมีความสุข ผมเป็นคนโชคร้ายที่ต้องเกิดมา

เจออะไรไม่คาดฝัน แต่ความสุขอยู่กับผมเสมอ เพราะการได้คิดถึงใครซักคนมันทำให้เราได้มีกำลังใจในการก้าวต่อไปในวัน

ข้างหน้า การคิดถึงมันไม่ใช่ความทุกข์แต่หากว่ามันคือความสุขมากกว่า ความเหงาก็ไม่ใช่ความทุกข์แต่มันคือการที่เราได้

อยู่ลำพังในจิตใจและรู้ว่าตัวเรานั้นต้องการอะไร ทางที่เราจะก้าวเดินถึงมันจะมีแต่ความเงียบเหงาแต่เราก็ยังได้เดิน มันยังดี

กว่าการที่เราไม่ได้เดินก้าวหน้าไปและเงียบเหงาอยู่เพียงลำพังโดยไม่รู้ว่าจะต้องรออะไร การเดินหน้าย่อมมีผู้ตามถ้าเราเดิน

ไปด้วยความหวัง โลกนี้มีช่วงเวลาความสุขอยู่ทุกลมหายใจ เพียงแต่ความคิดของเราไม่อาจรับรู้ถึงความสุขจาก โลกแห่ง

ความเป็นจริงได้ โลกแห่งความเป็นจริง เรียงลำดับความทุกข์ไว้เสมอเพียงแค่เรามองลงไปดูคนที่ทุกข์กว่า เราก็จะหลุดพ้น

จากความทุกข์และช่วยให้คนอื่นมีความสุขได้ด้วย ]]> Sat, 05 Aug 2006 01:11:08 +0700 /entry-9 http://gently.storythai.com/200605/entry-8 โดยมีอดีตเป็นกำลังใจในการผลักดันเราไปถึงจุดหมายแล้ว เราอาจจะอยู่โดดเดี่ยวในที่แปลกตา
แต่เมื่อไรที่เราคิดถึงพวกนายเราจะไม่โดดเดี่ยว เพราะเพื่อนยังอยู่ในใจของเราเสมอ เราจะต้องเจอกันอีก
เราเชื่อว่าอย่างนั้นเมื่อไหรที่เราจะได้เจอกันอีก วันนั้นคงเป็นวันที่มีความสุขที่สุด ชีวิตคนเรามีพบก็ต้องมีจาก
แต่เมื่อจากแล้วได้พบอีก เวลานั้นเราจะได้ค้นพบความสุขที่สุดในจิตใจความรู้สึกนึงเลยหละ

เพื่อนเราสัญญาแล้วนะว่าเราจะต้องมาเจอกันอีกอยู่แล้ว เราอาจจะอยู่ไกลกันแต่เราก็ยังอยู่ในโลกใบเดียวกันนะ
โลกใบนี้มีแต่ความรงจำของ เรา และ พวกนายอยู่เสมอนายไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว นายยังอยู่กับเรา
บนโลกใบเดิม ที่มีแต่ความทรงจำของพวกเรา


โชคดีจริงๆที่ได้มาเจอกัน โชคดีจริงๆ


เราไปก่อนนะ แล้วเจอกัน



ปล.เราไปแม่ฟ้าหลวงเลยหนะ(ทำไมคณะตูจีนธุรกิจมานเทอมละตั้ง 3หมื่นฟะ-*-)]]> Sat, 27 May 2006 00:03:05 +0700 /entry-8 http://gently.storythai.com/200603/entry-7
จากวันนั้นถึงวันนี้
ความรู้สึกของความเป็นเพื่อนมันยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจ
และมันจะเพิ่มขึ้นไปอีกเรื่อยๆ นิสินะ ที่เขาเรียกว่าเพื่อน


เหตุการณ์ที่ยังตราตรึงอยู่ในใจของผมจนถึงทุกวันนี้ ก็คือ การจากกับเพื่อน
เมื่อตอนประถมทุกวันนี้ผมยังคิดถึงพวกเขาเสมอ ผมอยากเจอพวกเขาอีกสักครั้งนึง
เมื่อไรที่ผมรู้สึกว้าเหว่ผมจะคิดถึงพวกเขาเป็นอันดับแรก ถึงแม้ผมจะไม่ได้เจอพวกเขา
มานานนับเกือบครึ่งอายุของผม ถ้าตลอดชีวิตคนเราคือการเรียนรู้
สิ่งที่มันจดจำอยู่ในจิตใจของเรา ไม่ใช่ตัวหนังสือ
แต่เป็นการที่ได้เรียนหนังสือกับกลุ่มคน
กลุ่มหนึ่งที่เราเรียกว่าเพื่อนและเมื่อไรที่ต้องถึงเวลาแยกจากกัน
เมื่อนั้นคุณถึงจะเห็นความสำคัญของเพื่อนที่แท้จริง
คุณจะจดจำพวกเขาเหล่านั้นไปจนตายและคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ
มันอาจเป็นทั้งความสุขและความทรมาน ที่เราได้จากเพื่อนไป แต่ทุกครั้งที่เราเศร้า
เหงา หรือเสียใจ พวกคนเหล่านั้นแหละที่เราหวนคิดถึงไป
เขาเหล่านั้นจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้

ผมไม่เข้าใจว่าทำไม
ทำไมช่วงเหตุการณ์เหล่านี้จะต้องกลับมาเจออีก เมื่อ 6
ปีก่อนได้จากเพื่อนๆผมไปกลุ่มนึงแล้ว พอมาถึงตอนนี้ ทำไมต้องจากกันอีกด้วย
มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องทำใจยอมรับ
ว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันและอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมอีกแล้ว



เมื่อเราเกิดความรู้สึกคิดถึงพวกเขาเหล่านั้น
นั้นหละคือความสุขเหมือนกันเราอาจจะคิดถึงวันเก่าๆ ที่เราอยู่ด้วยกัน อยากโทรหา
อยากพูดคุย อยากพบหน้า ผมรักเพื่อนๆทุกคนครับ ทั้งชีวิต ตลอดชีวิตมานี้
สิ่งที่ผมคุ้นเคยและเจอะเจออยู่บ่อยๆ ก็คือพวกคุณ สิ่งที่ผมได้รับจากพวกคุณ
นั้นคือการเรียนรู้ของมิตรภาพ ผมรู้ว่า นี่อาจจะเป็นความจริงใจ ที่ต่อไปจากนี้
อาจจะหาไม่ได้อีกแล้ว

ชีวิตนี้คือการเรียนรู้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ถึงผมไม่อาจจะเรียนรู้วิชาได้มากเท่าไร
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้เสมอ
และตลอดเวลาก็คือ มิตรภาพ ความอบอุ่น และความประทับ จากพวกคุณ

ขอบคุณเพื่อน
ที่ให้สิ่งเหล่านั้นแก่เรา ขอบคุณจริงๆ หวังว่าคงได้พบกันอีก
ชีวิตคนเราต้องเดินหน้า
เราเข้าใจสิ่งนี้
และพวกนายจะอยู่ข้างหน้าให้เราเดินไปพบเสมอ เรารักพวกนาย

   
      ขอบคุณนะครับ ]]> Sun, 26 Mar 2006 03:40:33 +0700 /entry-7 http://gently.storythai.com/200503/entry-6
ได้มาพูดคุยกัน ถึงแม้ไม่ได้เจอหน้ากันมาตั้ง 5เกือบ6ปีแล้ว ตั้งแต่ตอนผมอยู่ประถม6

ผมได้เจอเธอคนนึง ที่น่ารัก และนิสัยดี ผมได้ชอบเธอวันวาเลนไทน์ ผมได้นำดอกกุหลาบไปให้

ตอนไปซื้อเหมือนเป็นโชคชะตากำหนด(ไว้หรือเปล่าไม่รู้)คุณยายที่เขาขายดอกไม้ ท่านให้ดอกไม้ผมมา

ฟรีๆ แต่ผมลืมยกมือไหว้ด้วยความดีใจเพลิน เพราะดอกไม้นั้นเป็นดอกแรกที่ผมเคยซื้อให้คน

ผมลืมยกมือไหว้ คุณยายแกก็บอกบ่นๆ ผมก็ขอโทษ แล้วเมื่อไปถึงโรงเรียน ได้เวลาเหมาะตอนพักเที่ยง

ของวันศุกร์ก่อนถึงวันวาเลนไทน์ในอีก2วัน ผมได้นำดอกไม้ไปให้เธอในขณะที่เธอกำลังเดินขึ้นบันได

ผมก็ตื่นเต้นเลยรีบยื่นดอกไม้ให้เธอในฉับพลัน เธอร้องตะโกน พร้อมกับปิดตา ผมก็ตกใจแล้วรีบบอก

กับเธอว่า เราให้นะ เธอก็บอกกันผมว่า อ้าวขอบใจนึก ว่าอะไร แล้วผมก็บอกว่ากับเธอว่าอย่าบอก

ใครนะว่าเราให้ ็ อืม แต่หลังจากนั้นผมโดนล้อเพราะเพื่อนดันเห็นในกระเป๋าเธอแล้วเห็นที่ผมถือ

ดอกไม้มาด้วย หลังจากวันจบประถม 6 ผมก็ตัดสินใจซื้อสมุดเฟรนชิบลายน่ารัก จนคนขายนึกว่าเป็นตุ๊ด



มา 1 เล่ม เพราะเห็นเพื่อนๆเขามีกัน ผมก็ให้เพื่อนๆเซ็นกันรวมถึงเธอคนนั้นด้วย ไม่น่าเชื่อว่า

คนเซ็นเป็นสิบคน แต่เบอร์โทรศัพท์มีแต่2-3คน โชคดีมากที่ผมยังได้เบอร์เธอ หลังจากวันนั้นไปอีก

ประมาณ2-3ปีผมก็รู้สึกว่า ชีวิตผมขาดอะไรซักสิ่งไปชีวิตตอนนี้ของผมย่ำแย่มาก และวันนั้นผมฝันถึงเธอ

ภาพเธอยังคงอยู่ในความทรงจำของผมได้ไม่มีวันเสื่อมคลาย ผมมีความสุขมากในฝันคืนนั้น

ฝนได้ฝันว่าได้เจอเธออีกครั้งกับเพื่อนๆของผมด้วยแต่แล้วตื่นมาก็น่าใจหาย เมื่อผมได้รับรู้ว่า

ช่วงเวลาที่ผ่านไปอันสั้นในความฝันของผมนั้น มีความสุขมากมายขนาดไหน ผมร้องให้ออกมาโดย

ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้เลย นับจากวันนั้นมาผมเปลี่ยนเป็นคนละคน ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มดีขึ้น

เพียงแค่อให้ผมได้คิดถึง ผมได้รู้ว่าการที่มีใครซักคนไว้ในใจโดนที่เรามีความศรัทธาต่อสิ่งใด

สิ่งหนึ่ง จะนำมาซึ่งทางแห่งการดำเนินชีวิต ที่เป็นไปตามความศรัทธา

ทุกวันนี้ เธอคนนั้นก็ยังคงเป็นแรงบันดาลใจในการก้าวเดินของผมเรื่อยมา จวบจนทุกวันนี้
ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอ ผมก็จะมาปรากฏที่นี่แหละครับ ไดอารี่นี้เริ่มแรกผมเขียนเพื่อเธอ
แต่ไม่นึกว่าจะได้ติดต่อกันอยู่จนทุกวันนี้ ขอบคุณพ่อ แม่ ที่ให้ผมเกิดมาอยู่บนโลกใบนี้
โลกนี้มีอีกหลายสิ่งที่รอเราออกไปค้นพบ อย่าไปกลัวกับความเศร้าเสียใจ เพราะเมื่อเราได้เสียใจ
เราก็จะมีความสุขได้ต่อไป ถ้าเราไม่เคยเสียใจ เราจะไม่เคยพบความสุข ถึงมันเป็นประโยคที่
ดูแล้วอาจจะโหลหรือเชยไปหน่อย แต่นี่แหละครับ คือแนวทางความคิดของผม

]]> Sun, 27 Mar 2005 03:26:25 +0700 /entry-6 http://gently.storythai.com/200503/feeling และมันจะเป็นอย่างนี้อยู่ประจำ ผมเลยผ่อนคลาย ไม่รู้สิ เขาเรียกว่ายังไง การที่เราได้ฟังเพลงเพราะๆ กับดูหนังรัก ที่เราชอบ
มันทำให้ผมยิ่งคิดถึง แต่สำหรับผมนั้นความคิดถึงนี่แหละ คือแรงผลักดันให้ทำในสิ่งที่ดี หลายคนอาจคิดว่าผมโกหก
แต่ความจริงนั้น ไม่มีความคิดใครที่ผิดไปหมดหรอก บนทะเลทรายอันแห้งแล้งยังมีดอกไม้ที่ผลิบานสวยงามากมาย
มันอยู่ที่ตัวเราจะมองที่มุมไหน ผมยอมรับวาผมชอบเล่นเกมส์เป็นชีวิตจิตใจ แต่ความรู้สึกเหล่านี้สามารถผลักดัน
และคอยฉุดดึงผมขึ้นมาจากความหมกมุ่นในเรื่องไร้สาระอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ผมมานั่งเขียนไดอารี่ ผมเขียนเพราะความรู้สึกมันเพิ่งเกิดขึ้น
เดี๋ยวนั้นบางครั้งก็พิมพ์เก็บเอาไว้ ผมไม่ได้ตั้งใจเขียนเพื่อที่จะมีให้คนอื่นอ่านไปวันๆ แต่เพราะผมอยากแบ่งปัน ความรู้สึก
ที่ผมมีต่อใครบางคน ให้คนอื่นได้รับรู้ เผื่อว่าจะลืมความทุกข์หรือความเหนื่อยล้า จากชีวิตประจำวันได้บ้าง

เมื่อเวลาผ่านไป เราก็ย่อมต้องจากบางคน และนั่นกหมายความว่า เรามีคนให้คิดถึงเพิ่มอีก

ผมว่าพวกคุณคงเคยมีความรู้สึกที่ว่า แบบยังไงหละ พูดไม่ถูก เราจะสามารถรู้สึกถึงสถานที่ขึ้นมาฉับพลันกับบรรยากาศของสถานที่นั้น
แล้วคุณจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมา ความรู้สึกแบบนี้ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร แต่เมื่อผมรู้สึกขึ้นเมื่อไร ทำให้น้ำตามันจะไหลออกมาเอง
รู้สึกว่าอยากไป แต่ผมไม่รู้ว่ามีคนเป็นเหมือนผมหรือเปล่านะ แต่มันก็แปลกดีเนอะ ^^ เอาหละขอฟังเพลงต่อแล้วกันนะคร้าบ^^

]]> Sat, 19 Mar 2005 00:51:25 +0700 /feeling http://gently.storythai.com/200502/entry-5 แต่สิ่งๆหนึ่งที่เขารู้อยู่แก่ใจ ก็คือเขายอมรับกับสิ่งที่จะเป็นไปในอนาคต
คนเรามีความสุขได้เสมอ แค่เพียงเราพยายามทำสิ่งที่ตัวเองหวัง
แล้วเราก็แค่ยอมรับมัน ถ้ามันไม่อาจจะเป็นจริง

ความรัก เป็นเรื่อง เช่นนั้น เรารักใครเราก็จะทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เขารักเรา
แต่เมื่อรู้ตัวว่าเขาไม่รัก เราก็มานั่งคิดว่า ทำดีอย่างไร ทำดีแค่ไหน เขาก็ไม่เห็น
แล้วเราจะทำต่อไปเพื่ออะไร

บางคนคิดว่าในเมื่อเขาไม่รักเรา เราก็แค่ปล่อยให้เขามีความสุข
และความสุขของเราก็คือ การได้นั่งดูเขามีความสุข
ถึงแม้ ไม่ใช่เราที่ครอบครองตัวเขา

ความรัก ไม่จำเป็นที่จะต้องจับมือ เดินเคียงข้างกันเสมอไป
เพราะความรักคือการต้องการ แค่ ให้คนที่เรารักมีความสุข
รักเป็นทุกข์ แต่เราก็มีความสุข เมื่อเห็นคนที่เรารักมีความสุข

แล้วไม่นานเราก็จะได้พบกับใครซักคน ที่มีความรักให้เรา เพราะเห็นความรักของเรา
เขาจะเข้ามาในหัวใจ คนที่จะเข้ามาปลดปล่อยความเหงา แล้วเราก็จะได้รู้จัก รักที่แท้จริง



]]> Sun, 27 Feb 2005 06:54:20 +0700 /entry-5 http://gently.storythai.com/200412/entry-4
เมื่อเราเหงา เราก็จะคิดว่าใครนะที่เรารักอยู่ตอนนี้ หรือว่าใครนะที่คอยตามตื้อเราอยู่ตอนนี้

แต่การที่ปล่อยให้ความเหงาครอบครองจิตใจ จนทำให้ไปรักใครเข้าหนะเพราะความเหงา มันก็ไม่ค่อย

เข้าท่าเท่าไร เพราะสักพักเราจะรู้ตัวว่าเราแค่เอาเขามาแก้เหงาหรือเปล่า ลอ้วเมื่อถลำเข้าไปแล้วเราก็จะไม่กล้าบอกความจริงกับเขา ที่ทำได้ก็เพียงแค่

รอให้วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนวันนึงอยู๋ด้วยกันไม่ได้แล้วก็แยกทางไป เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยให้

การที่เราเหงาแล้วไปทำร้ายใครเข้านะ รักด้วยใจที่แท้จริงถึงจะถูก ไม่ต้องไฝ่หาหรอกนะ

การเวลาจะนำพาคู่เรามาให้เองหละ จริงๆนะ^___^" หรือถ้าปิ้งใครอยู่ก็ บอกๆเขาไปซะ

แล้วลองถามเขาดู วกลัวว่าเขาจะเหงาอะ


อย่าอายที่จะทำวันนี้ ทำมันให้ดี เพราะว่าวันพรุ่งนี้อาจไม่มีเขาและเรา




ปีใหม่ก็เข้ามาแล้วนะ นี่หละโอกาศที่จะบอกความรู้สึกกับคนพิเศษอิอิ

ขอให้โชคดีปีใหม่เน้ออ


ไปหละ]]> Sun, 19 Dec 2004 18:23:36 +0700 /entry-4